گفته‌اند كه : اگر زن داشته باشد ايشان را سنگسار بايد كرد به طريق حدّ زنا و اگر نداشته باشند صد تازيانه بايد زد « 1 » . و اگر بعد از آنكه نزد حاكم شرع لواطه شخصى به‌گواهان ثابت شود توبه كند حدّ از ايشان ساقط نمىشود ، و اگر بعد از آنكه پيش امام اقرار كرده باشند آنگاه توبه كنند امام مخيّر است ميانهء حدّ زدن و عفو كردن . فصل پنجم : قسم دوازدهم از اقسام حدود و آن هشتاد تازيانه است ، و آن حدّ دو قوم است : قوم اوّل : حدّ كسى كه دشنام به كسى دهد ، به اين طريق كه تو زنا مىكنى يا لواطه مىكنى و هرچه بدينها ماند . و شروط آن هفت است : اوّل آنكه : بالغ باشد ، چه طفل را تعزير بايد كرد . دوم آنكه : عاقل باشد ، چه ديوانه را تأديب بايد كرد . سوم آنكه : كسى را كه دشنام مىدهد آزاد باشد . چهارم آنكه : كسى را كه دشنام مىدهد مسلمان باشد . پنجم آنكه : عفيف باشد ، چه اگر زانى يا كسى را كه به فسق مشهور باشد به آنچه در ايشان است دشنام دهد حدّ ندارد . ششم آنكه : كسى را كه دشنام مىدهد فرزند او نباشد ، چه اگر فرزند باشد پدر را حدّ نمىزنند . هفتم آنكه : دشنام دهنده عالم باشد به دشنامىكه مىدهد ، چه اگر به لغتى دشنام دهد كه معنى آن را نداند او را حدّ نمىزنند . و هر گاه اين شروط متحقّق شود دشنام دهنده را هشتاد تازيانه بايد زد و او را در ميان مردمان مشهور بايد ساخت تا گواهى او را قبول نكنند . و در اين حكم ميان آزاد و بنده فرقى نيست ، و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه « 2 » : اگر بنده دشنام دهد چهل تازيانه حدّ اوست . و اگر دشنام دادن نسبت به‌جماعتى متعدّد باشد [ 1 ] حدّ نيز متعدد مىشود .

--> [ 1 ] - يعنى هر يك را جداگانه دشنام دهد . ( يزدى ) ( 1 ) شيخ طوسى ، نهايه 3 : 307 و خلاف 5 : 381 و مبسوط 8 : 7 . ابن برّاج ، مهذّب 2 : 530 . ابن حمزه ، وسيله : 413 . ( 2 ) شيخ صدوق ، هدايه : 293 . شيخ طوسى ، مبسوط 8 : 16 .